De aanvallende spelpatronen van Guardiola vs Klopp

Gepubliceerd door Erwin op

Op 3 januari 2019 speelden Manchester City en FC Liverpool een absolute topwedstrijd. Een duel tussen de nummers 1 en 2 van de Premier League. Met als inzet het terugbrengen van de spanning om het kampioenschap.

Wat viel ons het meeste op in dit tactisch hoogstaande duel?

Voor beide ploegen lichten wij er 1 aspect uit. Daarbij focussen wij ons op de aanvallende spelpatronen, een onderdeel waarin de grootmeesters Guardiola en Klopp uitblinken.

 

Achtergrond

Het puntenverschil voorafgaand aan de wedstrijd was 7 punten. Bij winst van koploper Liverpool, zouden de Reds hun voorsprong weten te vergroten naar een schier onoverbrugbare 10 punten. Terwijl bij winst van de thuisploeg, het onderlinge verschil zou worden teruggebracht naar een alleszins acceptabele 4 punten.

Alle ingrediënten voor een topwedstrijd waren aanwezig.

En het werd inderdaad genieten geblazen. Van de eerste tot en met de laatste seconde zaten we op het puntje van onze stoel. Het tempo lag de gehele wedstrijd enorm hoog en in tactisch opzicht was er sprake van een uitermate boeiend schouwspel. Niet in de laatste plaats dankzij de spelopvattingen van beide coaches Pep Guardiola en Jürgen Klopp.

Alhoewel Liverpool in de eerste helft letterlijk enkele millimeters van de openingstreffer verwijderd was (zie afbeelding hieronder), pakte het resultaat net in het voordeel van de thuisploeg uit. Met een nipte 2-1 overwinning brachten de Citizens van Guardiola de spanning weer terug in de Premier League.

De bal van Liverpool is niet 100% over de doellijn

Met dit resultaat ligt het spel om het kampioenschap van de Premier League voorlopig weer open. En dat allemaal dankzij de misschien wel tactisch mooiste wedstrijd van het seizoen.

Wat waren voor beide ploegen de meest in het oog springende spelpatronen? Lees hieronder verder.

 

Pep Guardiola: “natuurlijke” buitenspelers

Guardiola gaat in de basis uit van een 4-3-3 opstelling. In tegenstelling tot veel andere coaches, kiest hij op de flanken voor buitenspelers die op hun ‘natuurlijke’ posities spelen. Een linksbenige buitenspeler op links. En een rechtsbenige speler op de rechterflank. In deze wedstrijd waren dat Sané op links en Sterling op rechts.

Voordeel van deze keuze was dat beide spelers van nature het veld zo breed mogelijk maakten. Zodat de onderlinge afstanden tussen de Liverpool verdedigers zo groot mogelijk werden. En er dus extra aanvallende ruimte ontstaat.

Nadeel hiervan was dat Sané en Sterling vooral strak aan de zijlijn speelden en minder snel dreigend in de half spaces op doken. Guardiola loste dit manco op door zijn beide halfspelers (David Silva en Bernardo Silva) gedoseerd positie te laten kiezen in deze half spaces.

Ze deden dit door regelmatig uit de rug van hun directe tegenstanders weg te lopen. Extra wapen hierbij was dat de beide Silva’s ook nog eens kruisten en in de half spaces aan de contrazijdes doken. Hierdoor waren zij onvoorspelbaarder en dus moeilijker te bespelen.

Speelwijze Manchester City bij balbezit:

Tactiek Manchester City

De eerste grote kans voor City in deze wedstrijd, ontstond door een variant op het hierboven beschreven spelpatroon.

Fernandinho verstuurde een dieptepass naar Sterling, die Robertson eruit sprintte. Voor de achterlijn legde hij hem terug op David Silva, die ondertussen slim uit de rug van Wijnaldum was weggelopen en opdook in de rechter half space c.q. as van het veld.

Kans David Silva

Doordat Silva de bal matig inschoot en Van Dijk de bal goed blokte werd het geen doelpunt. Maar het was een goed voorbeeld van het uitgevoerde spelpatroon van de ploeg van Guardiola.

 

De 1-0 in deze wedstrijd was opnieuw gebaseerd op hetzelfde spelpatroon. Waarbij er diepte werd gezocht achter de laatste linie van Liverpool.

Deze goal tot stand door een actie van Bernardo Silva. Die was als rechtshalf uitgeweken naar het centrum. Daar pikte hij een afvallende bal op en dribbelde de linker half space in. Vanuit zijn voorzet vlak voor de achterlijn scoorde Aguëro op onnavolgbare wijze.

Doelpunt AgueroDefensieve kwetsbaarheid

Ondanks de zege van Manchester City, was deze speelwijze niet zonder risico’s voor de Citizens. Door het hoog op het veld spelen, kwam er achter de beide backs Danilo en Laporte ruimte te liggen. Ideaal voor een counteraanval van de tegenstander.

In het verleden wist Klopp met zijn ploegen nogal eens gebruik te maken van de ruimte die Guardiola soms weggeeft. Denk maar aan de zeges van het Dortmund van Klopp op het Bayern van Guardiola, tijdens de Bundesliga periode van beide coaches.

Lees hieronder met welk aanvallend spelpatroon Klopp in deze wedstrijd Manchester City bestreed.

 

Jürgen Klopp: variabele aanvallers en ruimtes

Jürgen Klopp is een meester in het gebruik maken van de ruimtes die er op het veld liggen. En dan vooral in de omschakeling (“gegenpressung“). Door bij balverlies direct weer druk te zetten op de tegenstander met bal, wordt getracht de bal weer meteen te veroveren.

In deze wedstrijd zagen we in de eerste helft dat Liverpool vanuit een 4-3-3 opstelling wat meer afwachtend speelde. Vooral de passlijn naar Fernandinho werd afgesneden. Bij balverlies van Manchester City werd vooral meteen de diepte gezocht.

In aanvallend opzicht viel vooral het van positie wisselen tussen de 3 aanvallers op. Spits Firminho liet zich regelmatig terugvallen uit de spits om zodoende ruimte te creëren voor Mané. Rechterspits Salah zakte ook regelmatig terug om met dribbels vanuit het middenveld voor dreiging te zorgen.

Daarnaast was te zien dat de aanvallers van Liverpool trachtte om ruimte vrij te maken op de flanken. Door “overloading” van de aanvallers in het centrum, kwam er ruimte vrij voor de aanvallende backs Arnold en Robertson. Met name in de tweede helft, toen Liverpool naar een 4-2-3-1 omschakelde, was dit patroon goed te zien.

Speelwijze Liverpool bij balbezit:

Speelwijze Liverpool

De “bijna” goal van Liverpool kwam tot stand door het variabele spel van de 3 aanvallers. Salah was vanuit de rechterzone teruggezakt naar het centrale middenveld. Daar pikte hij de bal en speelde een 1-2 met de eveneens uitgeweken Firminho.

Intussen was Mané naar de spitspositie van Firminho opgeschoven. Vanuit de dieptepass van Salah op Mané viel de bijna treffer uit een carambole tussen paal, Ederson en Stones. Het “Goal Decision System” besliste uiteindelijk dat de bal niet voor 100% over de doellijn was.

Wel was het een fraai staaltje van het continu switchen van de aanvallers van Liverpool. De aanvallers van Liverpool spelen nauwelijks plaatsgebonden en switchen continu van posities.

Kans Liverpool“Overloading” in het centrum

Ingegeven door de 1-0 achterstand besloot Klopp na rust Fabinho in te brengen en met Salah als diepe spits 4-2-3-1 te gaan spelen. Met 3 man achter Salah en nog meer “overloading” van het centrum, werd getracht de vleugels meer vrij te spelen voor de aanvallende backs Robertson en Arnold.

Dit aanvallende spelpatroon werd in de tweede helft beloond met de gelijkmaker.

De voorste vier van de Reds kozen positie in het centrum, waardoor er op rechts ruimte ontstond voor de opgekomen vleugelverdediger Arnold. Sané kon een zijn voorzet niet voorkomen en deze bereikte de andere aanvallende back Robertson. Die was opgestoomd op links, tikte de bal voor en Firminho rondde af.

De gelijkmaker was niet zozeer het gevolg van de switchende spitsen van Liverpool, maar wel van het vrijspelen van de ruimte voor de aanvallende backs.

 

Doelpunt Liverpool

 

Wat vind je van dit artikel? Geef je mening:

0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *